7 Nisan 2016 Perşembe

J'écoute Istanbul/ Orhan Veli Kanik


J'écoute Istanbul
J'écoute Istanbul, les yeux fermés
D'abord une brise légère doucement;
Tout doucement se balancent
Les feuilles sur les arbres dans le lointain,
Tout au loin
Les cloches obstinées des porteurs d'eau
J'écoute Istanbul, les yeux fermés

J'écoute Istanbul, les yeux fermés
Tandis que passent les oiseaux
Tout là-haut, par longues bandes criardes
Dans les pêcheries on tire les filets
Les pieds d'une femme baignent dans l'eau
J'écoute Istanbul, les yeux fermés

J'écoute Istanbul, les yeux fermés
Les voûtes du bazar sont fraîches, si fraîches
Mahmut Pacha est tout grouillant de monde
Les cours sont pleines de pigeons.
Des bruits de marteaux montent des docks
Dans le vent doux du printemps flottent des odeurs de sueur
J'écoute Istanbul, les yeux fermés

J'écoute Istanbul, les yeux fermés
Une yali aux sombres embarcadères
Dans sa tête, l'ivresse des plaisirs d'autrefois
Dans les ronflements des vents du sud apaisés
J'écoute Istanbul, les yeux fermés
J'écoute Istanbul, les yeux fermés
Une beauté marche sur le trottoir
Quolibets, chansons, ballades, moqueries
Quelque chose tombe de sa main
Ce doit être une rose
J'écoute Istanbul, les yeux fermés.

J'écoute Istanbul, les yeux fermés
Un oiseau bat des ailes autour de ta  robe
Je sais si ton front est tiède ou frais
Si tes lèvres sont humides ou sèches, je sais
Une lune blanche se lève derrière les pins
Je perçois tout du battement de ton cœur
J'écoute Istanbul.


Translation from overblog

Orhan Veli Kanik

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı/by Orhan Veli Kanik








İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı 
Önce hafiften bir rüzgar esiyor; 
Yavaş yavaş sallanıyor 
Yapraklar, ağaçlarda; 
Uzaklarda, çok uzaklarda, 
Sucuların hiç durmayan çıngırakları 
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı. 

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı; 

Kuşlar geçiyor, derken; 
Yükseklerden, sürü sürü, çığlık çığlık. 
Ağlar çekiliyor dalyanlarda; 
Bir kadının suya değiyor ayakları; 
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı. 

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı; 

Serin serin Kapalıçarşı 
Cıvıl cıvıl Mahmutpaşa 
Güvercin dolu avlular 
Çekiç sesleri geliyor doklardan 
Güzelim bahar rüzgarında ter kokuları; 
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı. 

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı; 
Başımda eski alemlerin sarhoşluğu 
Loş kayıkhanelerıyle bir yalı; 

Dinmiş lodosların uğultusu içinde 
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı. 

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı; 
Bir yosma geciyor kaldırımdan; 
Küfürler, şarkılar, türküler, laf atmalar. 
Bir şey düşüyor elinden yere; 
Bir gül olmalı; 
İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı. 

İstanbul'u dinliyorum, gözlerim kapalı; 
Bir kuş çırpınıyor eteklerinde; 
Alnın sıcak mı, değil mi, biliyorum; 
Dudakların ıslak mı, değil mi, biliyorum; 
Beyaz bir ay doğuyor fıstıkların arkasından 
Kalbinin vuruşundan anlıyorum; 
İstanbul'u dinliyorum. 

Orhan Veli Kanik

15 Mart 2016 Salı

The Night Dances/ Sylvia Plath

A smile fell in the grass.
Irretrievable!
And how will your night dances
Lose themselves. In mathematics?

Such pure leaps and spirals-
Surely they travel

The world forever, I shall not entirely
Sit emptied of beauties, the gift

Of your small breath, the drenched grass
Smell of your sleeps, lilies, lilies.

Their flesh bears no relation.
Cold folds of ego, the calla,

And the tiger, embellishing itself-
Spots, and a spread of hot petals.

The comets
Have such a space to cross,

Such coldness, forgetfulness.
So your gestures flake off-

Warm and human, then their pink light
Bleeding and peeling

Through the black amnesias of heaven.
Why am I given

These lamps, these planets
Falling like blessings, like flakes

Six sided, white
On my eyes, my lips, my hair

Touching and melting.
Nowhere.

Sylvia Plath

1 Mart 2016 Salı

Cet Amour

CET AMOUR, PAR JACQUES PRÉVERT.



 Cet amour
Si violent
Si fragile
Si tendre
Si désespéré
Cet amour

Beau comme le jour
Et mauvais comme le temps
Quand le temps est mauvais
Cet amour si vrai
Cet amour si beau
Si heureux
Si joyeux
Et si dérisoire
Tremblant de peur comme un enfant dans le noir
Et si sûr de lui
Comme un homme tranquille au milieu de la nuit
Cet amour qui faisait peur aux autres
Qui les faisait parler
Qui les faisait blêmir
Cet amour guetté
Parce que nous le guettions
Traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Parce que nous l’avons traqué blessé piétiné achevé nié oublié
Cet amour tout entier
Si vivant encore
Et tout ensoleillé
C’est le tien
C’est le mien
Celui qui a été
Cette chose toujours nouvelle
Et qui n’a pas changé
Aussi vrai qu’une plante
Aussi tremblante qu’un oiseau
Aussi chaude aussi vivant que l’été
Nous pouvons tous les deux
Aller et revenir
Nous pouvons oublier
Et puis nous rendormir
Nous réveiller souffrir vieillir
Nous endormir encore
Rêver à la mort,
Nous éveiller sourire et rire
Et rajeunir
Notre amour reste là
Têtu comme une bourrique
Vivant comme le désir
Cruel comme la mémoire
Bête comme les regrets
Tendre comme le souvenir
Froid comme le marbre
Beau comme le jour
Fragile comme un enfant
Il nous regarde en souriant
Et il nous parle sans rien dire
Et moi je l’écoute en tremblant
Et je crie
Je crie pour toi
Je crie pour moi
Je te supplie
Pour toi pour moi et pour tous ceux qui s’aiment
Et qui se sont aimés
Oui je lui crie
Pour toi pour moi et pour tous les autres
Que je ne connais pas
Reste là
Lá où tu es
Lá où tu étais autrefois
Reste là
Ne bouge pas
Ne t’en va pas
Nous qui nous sommes aimés
Nous t’avons oublié
Toi ne nous oublie pas
Nous n’avions que toi sur la terre
Ne nous laisse pas devenir froids
Beaucoup plus loin toujours
Et n’importe où
Donne-nous signe de vie
Beaucoup plus tard au coin d’un bois
Dans la forêt de la mémoire
Surgis soudain
Tends-nous la main
Et sauve-nous.

Extrait de Jacques Prévert, Paroles, Paris, Gallimard, 1946.


This love
So violent
So fragile
So tender
So desperate
This love
Beautiful like the day
And bad like the weather
When the weather is bad
This love so true
This love so beautiful
So happy
So joyous
And so pathetic
Trembling with fear like a child in the dark
And so sure of itself
Like a calm man in the middle of the night
The love that freaks everyone else out
That makes them talk
That makes them turn pale
This scrutinized love
Because we were scrutinizing it
Hunted hurt impeded finished denied forgotten
Because we hunted hurt impeded finished denied forgot it
This love in its entirety
So vibrant still
And completely radiant
It’s yours
It’s mine
That which had been
This thing always new
And that hasn’t changed
As real as a plant
As shaky as a bird
As hot as lively as summer
We can both of us
Leave and come back
We can forget
And then go back to sleep
We reawaken suffer grow old
We fall asleep again
Dreaming of death
We awake smiling and laughing
And grow young again
Our love remains there
Stubborn as a mule
Lively as desire
Cruel as memory
Stupid as regret
Tender as remembrance
Cold as marble
Beautiful as the day
Fragile as a child
It watches us as it smiles
And it speaks to us without saying anything
And me I listen to it and shake
And I scream
I scream for you
I scream for me
I beg you
For you for me and for everyone in love
And who love each other
Yes I scream at it
For you for me for all the others
That I don’t know
Stay there
There where you are
There where you’ve been
Stay there
Don’t move an inch
Don’t go anywhere
We who are loved
We forgot you
Don’t you forget us
We’ve had only you on this earth
Don’t let us become cold
Always more distant
And it doesn’t matter where
Give us a sign of life
Much later in the corner of the wood
In the forest of memory
Appear suddenly
Give us your hand
And save us.

23 Şubat 2016 Salı

Dante gibi ortasındayız ömrün....

Cahit Sıtkı nın unutulmaz "Otuz Beş Yaş" şiiri,

“Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün…”
 mısralarıyla baslar… Peki Dante kimdir?


 Dante  ortacağlarda ( 1265- 1321)  yasamis Italya nın en önemli şairidir. O dönemde Floransa cok zengin bir sehirdir.  Ingiltere den Ispanya dan yun uzak dogudan ipek getirip en güzel kumasları dokuyan, günün modasinin öncülüğünü yapan, bu kumaslari elbiseleri bütün Avrupa ya satan, aynı zamanda büyük bir finans merkezi olan Floransa…

Ortaçağda Italya henüz devlet olmadığı için şehir devletleri vardır. Güneyde Papalığa bağlı devletler, kuzeyde de Kutsal Roma Germen  Imparatorluğu hakimdir. Her iki tarafta bir güç mücadelesi içindedir ve Tuscany bölgesi bu savaşın ortasında yer alır. Aynı zamanda Fransızlar da Papalığı hakimiyetleri altına almak için Katolik dünyasında etkili olmaya çalışmaktadırlar.  (Yıllar sonra Makyavel de Prince eserini yazarken aynı bölgeden ilham alır, bütün bu güç dengelerinden etkilenir. Prens hakimiyeti nasıl saglayacaktır? Iktidarda nasıl kalacaktır? Makyavel genellikle “amaca ulaşmak için her yol mübahtır söylemiyle anılır belki de esas amacı insanların hangi durumda nasıl davranabileceklerini gerçekci bir biçimde göstermekti.)

Şehirde zengin ve soylu aileler yaşar onlarda kendi aralarında güç savaşı içindedirler. Dante böyle bir ortamda doğmuştur.  Güç para din mücadelesi sanat ve moda ve tabii şiir vardır bu sehirde.


Dante en büyük eseri “Ilahi Komedya” yi yazarken ölümden sonraki hayatı düşünüyor. Hepimizin bildigi Cennet Cehennem bir de Araf var. Tabii bir de bunun dereceleri
 Cennetin kıyısında bekleyenler, Araf ta olanlar, bir de Cehennemin kıyısında bekleyenler;  burası enteresan çünkü bu kiyida bekleyenler düşünürler. Bağımsız düşünce sahibi olanlar Aristo Homer, Plato büyük Islam düşünürleri Ibn’i Rüşd( Averroes) ve Ibni Sina’yi( Avicenna) da bu Klasik dönem filozoflarinin yanina vermiş.Onlar her hangi bir zorluk cekmiyorlar, yesillikler icinde güzel yerlerde sohbet ediyorlar. Onlarin tek cezası cennette olmadıklarını bilmek...
Çok istedikleri noktaya ulasamıyorlar.
Niye cennete layık görmedi acaba onu bilemiyorumJ

Bir de cehennemin çesitli kademelerinde yer alanlar, ta en dibinde olanlar. Dante o zamana kadar tanımış olduğu ölmüş veya yaşamakta olan kişileri bu ebedi hayatta düşünür. Şiirde kendisi de oradadır; ölüler anlar, “sen nefes alıyorsun bizden değilsin nasıl geldin buraya?” derler.

Cehennemin dibinde enteresan kişiler vardir; mesela Papalar. Suçları ne? "Klise ye ait değerleri dünya malı için satmak"

Eserin bir yerinde şöyle diyor;

"Fatto v’avete dio d’oro e d’argento;
E che altro e da voi a l’idolatre
Se non ch elli uno e voi ne orate cento?"

"You have made yourselves a god of gold and silver, and what difference is there between you and idolaters except that they worship one god and you worship a hundred?"

“Siz kendinize altın ve gümüşten Tanrılar edindiniz, sizin günahkar olduğunu söylediğiniz kişilerlen  ne farkınız var? Onlar tek Tanrı'ya siz yüzlercesine inanıyorsunuz. Tek fark bu” diyor.


"Che la vostra avarizia il mondo attrista
Calcando I buoni e sollevando I pravi"

"For your greed makes the world a sorry place trampling on the good and raising up the wicked."

Para hırsınız dünyayı kötü bir yer yaptı, iyiliği ayaklar altına aldınız kötülüğü yücelttiniz…

Demek ki bazı şeyler hiç değismiyor.




Yazının başında ki "Dante gibi ortasındayız ömrün" mısrası ise "Ilahi Komedya" nın ilk Kantosuyla ilgilidir.

Nel mezzo del cammin di nostra vita
 mi ritrovai per una selva oscura,
che la diritta cia era smarrita

"In the middle of the journey of our life, I found myself in the dark wood, for the straight path was lost."

“Hayat yolculugumuzun ortasında birden kendimi karanlık ormanda kaybolmuş buldum, doğru yol görünmez olmuştu” der...

Bazan insanlar kendini dönüm noktasında hisseder. O zamana kadar geldiğiniz yol, yaşadıklarınız o hayat tarzı belki artık çok gecerli değildir. Bir değisim gerekir. Bundan sonrası ne olacaktır?  Doğru yol hangisidir?  Görünürde bir yol yok nasıl bulunacak?  Bu bazan kisisel donum noktasi bazan da içinde yaşanılan toplum için bir durup düşünme engeleri aşma dönemidir.

Victor Hugo’nun Les Miserables romanında söylediği gibi “Gece ne kadar karanlık olursa olsun güneş yine doğacaktır” …Sonunda aydınlık yol görünecektir.

Dante bunu eserinin Inferno (Cehennem) bölümünün sonunda "ilerleyip yeniden yıldızların etkisi altına girmek"le ifade ediyor:

E quindi uscimmo a riveder ke stelle
Came forth and once again beheld the stars…

Eserin Pradisio yani Cennet bölümünde en güzel dizesi vardır:

E’n la suo volontade e nostra pace
And in His will is our Peace

Görelim bakalım Mevlam ne eyler ne eylerse güzel eyler…



Dogru yol (Sirat-i Mustakim) denince bizde ilk akla gelen Fatiha suresi olur. 
Yazıyı onunla bitirelim:

 Bismillahirrahmânirrahîm.
2-Elhamdülillâhirabbil'alemin
3-Errahmânir'rahim
4-Mâlikiyevmiddin
5-İyyâkena'budüveiyyâkeneste'în
6-İhdinessırâtelmüstakîm
7- Sırâtellezine en'amte aleyhim ğayrilmağdûbi aleyhim ve leddâllîn

Meali: “Hamd (Övgü), Âlemlerin Rabbi, Rahman, Rahîm, din gününün (ahiret gününün) maliki. Yalnız sana ibadet ederiz ve yalnız senden yardım dileriz. Bizi doğrulanan yola, kendilerine nimet verdiklerinin yoluna ilet; gazaba uğrayanlarınkine ve sapkınlarınkine değil.”
Amin


Seçtiğimiz yollar hep hayırlı olsun...





35 YAS





OTUZ BES YAS

Cahit Sitki Taranci






Yaş otuz beş! yolun yarısı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün.
Delikanlı çağımızdaki cevher,
Yalvarmak, yakarmak nafile bugün,
Gözünün yaşına bakmadan gider.

Şakaklarıma kar mı yağdı ne var?
Benim mi Allahım bu çizgili yüz?
Ya gözler altındaki mor halkalar?
Neden böyle düşman görünürsünüz,
Yıllar yılı dost bildiğim aynalar?

Zamanla nasıl değişiyor insan!
Hangi resmime baksam ben değilim.
Nerde o günler, o şevk, o heyecan?
Bu güler yüzlü adam ben değilim;
Yalandır kaygısız olduğum yalan.

Hayal meyal şeylerden ilk aşkımız;
Hatırası bile yabancı gelir.
Hayata beraber başladığımız,
Dostlarla da yollar ayrıldı bir bir;
Gittikçe artıyor yalnızlığımız.

Gökyüzünün başka rengi de varmış!
Geç farkettim taşın sert olduğunu.
Su insanı boğar, ateş yakarmış!
Her doğan günün bir dert olduğunu,
İnsan bu yaşa gelince anlarmış.

Ayva sarı nar kırmızı sonbahar!
Her yıl biraz daha benimsediğim.
Ne dönüp duruyor havada kuşlar?
Nerden çıktı bu cenaze? ölen kim?
Bu kaçıncı bahçe gördüm tarumar?

Neylersin ölüm herkesin başında.
Uyudun uyanamadın olacak.
Kimbilir nerde, nasıl, kaç yaşında?
Bir namazlık saltanatın olacak,
Taht misali o musalla taşında.

21 Şubat 2016 Pazar

Hagia Sophia Upper Gallery Pictures


Hagia Sophia

The Cathedral was built in the Sixth Century during the reign of Emperor Justinian.  The construction started in the year 532 and completed in six years.

Justinian


You can reach upper gallery by the ramps


There are marble doors to enter the Queens Lodge




On the left you can see Viking scripts








On the right there is the  mosaic of Deisis







Trellis work